Znajdź nas na Facebook - rozwiń/schowaj

DSW - miejsce dla Ciebie

Wydział Nauk Pedagogicznych

Seminaria, wykłady, konferencje

Filozofia kultury i myślenie o edukacji -  stały cykl seminariów, odbywających się z udziałem zaproszonych gości z różnych ośrodków akademickich w kraju i zagranicą. Tematy wykładów  i  dyskusji  dotyczą transdyscyplinarnych badań społecznych i humanistycznych oraz  ich związków  z szeroko pojmowaną  problematyką edukacji.

-------------------------------------------------------------

Myślenie krytyczne i współczesna edukacja -  stały cykl seminariów ukierunkowanych na analizę społecznych  kontekstów współczesnej edukacji. Szczególnym zainteresowaniem cieszą się  spotkania  poświęcone tematyce  krytyczności,  podmiotowości,  kształcenia etycznego, kształcenia filozoficznego na różnych etapach szkolnej edukacji.  Inne podejmowane tematy to:   relacje między przygotowaniem praktycznym a teoretycznymi podstawami kształcenia ogólnego, zależności między twórczością artystyczną a myśleniem krytycznym, rola filozofii i sztuki w kształceniu ogólnym.  Niektóre spotkania organizowane są wspólnie z Wrocławskim Centrum Doskonalenia Nauczycieli oraz z grupą Anima(cje) Filozofii.

-------------------------------------------------------------

W roku akademickim 2014/2015 zaplanowano  m.in. spotkania seminaryjne, na które zaproszenia do przedstawienia  referatów i udziału w dyskusji przyjęły następujące osoby:

Mgr inż. arch. Hubert Kielan,

Dr Katarzyna Kuczyńska,

Prof. Elżbieta Matynia,

Mgr Adriana Prodeus,

Dr Wojciech Ostrowski, 

Prof. Joanna Ostrouch-Kamińska,

Prof. Renata Tańczuk.

Szczegółowe informacje o  seminariach (miejsce, data, tytuł, zakres problematyki) będą przedstawiane  na stronach:  DSW – Aktualności oraz Wydziałowa Pracownia Sztuk Nowoczesnych – Aktualności.

Uczestnictwo w seminariach jest bezpłatne. Osoby zainteresowane mogą otrzymać certyfikat uczestnictwa w wybranych formach zajęć seminaryjnych, w warsztatach artystycznych, zajęciach otwartych i innych rodzajach przedsięwzięć edukacyjnych, naukowych, artystycznych organizowanych przez Wydziałową Pracownię Sztuk Nowoczesnych w Dolnośląskiej Szkole Wyższej. Zapraszamy też do zgłaszania swoich oczekiwań, przedstawiania uwag, przesyłania propozycji problemów i tematów, które mogą stać się podstawą projektowania spotkań dyskusyjnych.

 topos.art@wp.pl

-------------------------------------------------------------

Konferencja o sztuce, interpretacji i arteterapii

czyli:

 „SZTUKA – INTERPRETACJA – ROZUMIENIE – DZIAŁANIE.

Arteterapia jako doświadczanie sztuki w codzienności”.

Konferencja odbędzie się w Dolnośląskiej Szkole Wyższej.  O jej terminie oraz szczegółach organizacyjnych poinformujemy wkrótce. Teraz prezentujemy opis  koncepcji zapowiadając to wydarzenie i zapraszając do śledzenia informacji na  stronie DSW.

Konferencja „SZTUKA – INTERPRETACJA – ROZUMIENIE – DZIAŁANIE. Arteterapia jako doświadczanie sztuki w codzienności” zaplanowana jest jako cykl wykładów, seminariów, dyskusji oraz warsztatów artystycznych i terapeutycznych. Będą jej towarzyszyły różnego rodzaju działania artystyczne i edukacyjne w przestrzeni miejskiej, instytucjach kultury, instytucjach oświatowych oraz wystawy prac (również prac uczestników warsztatów) w galeriach sztuki, w tym – w Galerii 55.

Program konferencji adresowany jest do pedagogów, psychologów, filozofów, kulturoznawców i artystów. Na spotkania dyskusyjne zapraszamy zarówno osoby profesjonalnie zajmujące się sztuką, badaniem zjawisk i koncepcji artystycznych, kształceniem artystycznym na różnych poziomach edukacji, arteterapią, jak i tych wszystkich (badaczy innych specjalności oraz doktorantów i studentów), którzy chcieliby poszerzyć swoją wiedzę na te tematy, wzbogacić kompetencje interpretacyjne, zapoznać się z wybranymi praktykami artystycznymi.

Określenie „arteterapia” zawarte w tytule konferencji wymaga w tym kontekście dopowiedzenia. Traktujemy bowiem ten rodzaj zajęć praktycznych, a także ten rodzaj myślenia o obecności sztuki w codzienności w odmienny sposób niż to bywa zazwyczaj teoretycznie przedstawiane i praktykowane.

Odnieśmy się w tym miejscu krótko do kilku zasadniczych sposobów pojmowania tej dziedziny.

Jeden – to (mylące) utożsamianie arteterapii z terapią zajęciową. Podczas procesu tak rozumianej terapii zajęciom i wytworom artystycznym mogą być przypisywane różne role terapeutyczne, ale zajęcia te i wytwory traktowane są w tym kontekście instrumentalnie.

Inny sposób rozumienia, korespondujący z przywoływaną często definicją The British Association of Art Therapists (BAAT), ujmuje arteterapię jako formę psychoterapii. Wypowiedź artystyczna, dzieło są wówczas traktowane jako rodzaj komunikacji wzbogacający proces terapii.

Jeszcze inny rodzaj rozumienia arteterapii, rozszerzający znaczenie tego pojęcia, wiąże się z wykroczeniem poza kontekst działań terapeutyczno-leczniczych. Nie zawęża działań artystycznych do wspomagania/uzupełniania procesu leczenia, ale traktuje je także jako rodzaj ekspresji osobowej, jako wzbogacenie środków wyrażania się podmiotu, jego autokreacji, jako pomoc w usuwaniu/zmniejszaniu blokad w komunikacji międzyludzkiej i jako wspomaganie rozwoju osobowego.

Chcemy zaznaczyć, że oprócz tych – niekiedy bardzo zróżnicowanych i często niezwykle wartościowych (choć nie zawsze docenianych) form wykorzystywania arteterapii – chcemy ukazać jeszcze inne jej strony. Sztukę i twórczość artystyczną traktujemy jako sferę szeroko pojmowanego doświadczenia, w obrębie którego (w najbardziej wyraźnej postaci, dostrzeganej również przez nieprofesjonalistów) spotykamy się z niedosłownością, z potrzebą interpretowania, z wyzwaniem takiego rozumienia, które – nawet w intuicyjnym odbiorze sztuki – wymaga wykroczenia w charakterystyce sensu „obiektu artystycznego” poza użyteczność, potocznie pojmowaną praktyczność, czy tylko dekoracyjność. Kontakt ze sztuką stawia odbiorcę wobec pytania: co znaczy to dzieło (czy: to działanie), „o co tu chodzi”?

Tak pojmowana arteterapia jest więc także uczeniem się interpretowania, rozumienia roli różnych form wypowiedzi i różnych środków stylistycznych (niedosłowności, metafory, żartu, ironii, parodii itd.). Skłania do podjęcia procesu indywidualnego rozumienia nie tylko siebie i innych w sensie psychologicznym, ale też do wzbogacenia języka (kodu) oraz kontekstu wypowiadania się i rozumienia innych. Sztuka jest tu więc traktowana jako sposób rozumienia świata (a nie tylko wyrażania siebie), a interpretacja – nie tylko jako odczytywanie intencji twórcy.

W ramach takiego sposobu pojmowania sztuki (i twórczości) doceniany jest jej aspekt terapeutyczny, wspomagający, transmisyjny, wyzwalający, wychowawczy. Jednocześnie podkreśla się jednak wyraźnie, że jest ona nie tylko „formą przekazu”, nie tylko „językiem”, kodem, szyfrem, w którym artysta się wypowiada. Kształcenie artystyczne (i estetyczne) nie sprowadza się zatem do poznania (i stosowania w pracy artystycznej czy w procedurach interpretacyjnych) jakichś gotowych kodów, formuł artystycznych czy interpretacyjnych. Jeśli dzieło jest „wystawione na interpretację”, to arteterapia może być pojmowana jako wspomaganie rozumienia kultury i siebie w tym uwarunkowaniu.

Szkolne zajęcia plastyczne, artystyczne zazwyczaj nie przygotowują do takiego sposobu pojmowania twórczości i sztuki w codzienności. A tradycyjnie pojmowane „wychowanie przez sztukę” często utrwala przekonanie o jej instrumentalnej roli. A przecież owe „metafory w naszym życiu” są naturalnym obszarem, w którym dokonuje się proces komunikowania się ludzi w codziennych sprawach.

Interdyscyplinarny charakter tematyki konferencji wyraża się zatem nie poprzez łączenie, traktowanych jako odległe, dziedzin badań, ale poprzez ukazanie wieloaspektowości badanego problemu, a także przedstawienie niektórych powodów i uwarunkowań istniejącej parcelacji zagadnień w tym obszarze.

Opracowanie założeń, projektu i programu konferencji:
Prof. DSW dr hab. Maria Reut
Mgr Anita Szprych